a persiana que rompeu

Vida, Verdade e Virginia escríbense con “V”.

Advertisements

Non sei se mencionei nalgún post anterior a miña incondicional devoción por Virginia Woolf e o meu interese por todo canto a rodea, en especial o grupo de Bloomsbury. O tema é que Virginia é unha desas grandes xenialidades da historia da literatura, das que podes coller un libro seu e abrilo por unha páxina ó chou e comezar a ler e quedar inmediatamente cautivada polo seu virtuosismo innegable. Atrápate de tal modo no seu emprego das palabras que a vida toma, incluso, outro nivel de consciencia. É como se se presentase ante ti “A Verdade”. E aínda que eu adore a súa técnica non é só a forma dos seus escritos o que a fai inmensa.

Supoño que hai a quen non lle gusta, pero para min ler a Virginia é algo superior, ten un carácter curativo sobre a miña natureza xa de por si enfermiza. A súa lectura convértese nalgo íntimo e reconfortante, unha aposta segura pola Vida. 


Mais o libro do que quería falar non foi escrito por Virginia senón por Angelica Garnett, que é a filla de Vanessa Bell, irmá de Virginia -o apelido de solteiras das dúas é Stephen. A autora non se dedicou profesionalmente á literatura senón que fixo esta obra xa na última parte da súa vida coma un exercicio de compilación, de recoñecemento, de aceptación, expiación, reconciliación e exorcismo. Tras unha vida máis que complexa, nun entorno excepcionalmente privilexiado a nivel intelectual e artístico, Angelica acaba facendo fronte dunha forma moi valente a toda a equipaxe que foi carrexando e que eivou a súa saúde emocional. A observación, a xustiza e a crúa afectividade son as pautas dun texto tan honesto e sabio que moito lembra á introspección tan propia da súa tía Virginia. E alguén dirá “introspección? Virginia?” porque hai quen cre que só o lirismo máis intimista ten relación cos nosos sentimentos, pero eu renego diso. O autocoñecemento pouco ten que ver coa poética da química da erótica e a necesidade, máis ben será un exercicio que cómpre facer a soas e co debido tempo e espazo. Unha práctica case ascética para a que se precisa unha honestidade imposible de atopar nas redes de cruel e interesada apropiación indebida. Á fin son as resacas duns vínculos interpersoais enfermizos o que nos leva á incapacidade emotiva e a encadear erros demasiado humanos un tras doutro, coma nunha fuxida cara á diante na que só nos espera a morte e a mentira.

E é a mentira case o motor do libro de Angelica, do que acertaron de pleno na escolla do título en español “Una mentira piadosa” (o orixinal en inglés é Deceived with Kindness). A mentira como incapacidade para facelo mellor, incluso cando as intencións son -en orixe- boas; a mentira como o que nos distancia dos demáis e de nós mesmos, descoñecéndonos; a mentira coma o que nos quita a vida, porque fuxir non é o que fan os vivos. Pero Angelica á fin, deixounos esta marabilla, e coido que debeu vivir máis tranquila o resto dos seus días, pode que máis viva e consciente do que estivera nunca antes, pero isto xa é especulación (especulación da optimista, da que pensa que todo se ve mellor despois de abrir os ollos).

Este post vai especialmente dedicado, con todo o cariño do mundo, desde o recuncho máis remoto e escuro do meu pequeno corazón, á miña persoa favorita, a que me recomenda os libros máis adecuados do mundo, a que saca luz de onde eu xa pensaba que non había, C.V.B.

Advertisements

Advertisements